Dallimi midis “të dua” dhe “të kam xhan”, shpjeguar nga “Princi i Vogël”

0
15

ë kesh xhan dhe të dashurosh janë ndjenja të mrekullueshme, por të ndryshme. Ne të gjithë (ose pothuajse) kemi një qëllim të patundur dhe të palëkundur në jetën tonë: Ta duam dikë me gjithë forcën tonë.

Mendojmë për këtë dhe e dëshirojmë me të vërtetë për faktin e thjeshtë se e konsiderojmë atë rrugë të drejtë për lumturinë. Sidoqoftë, për ndonjë arsye, shpesh bëhemi konfuz rreth dashurisë, sa ndonjëherë themi “Të dua” krejt boshe. “Princi i vogël” na jep një pasazh të bukur, që sot duam t’jua rrëfejmë me qëllim që të hedhim dritë mbi këtë realitet të fuqishëm emocional që ka të bëjë me të gjithë ne. “Unë të dua”, tha Princi i Vogël. “Edhe unë të kam xhan”, u përgjigj trëndafili.

“Por kjo nuk është e njëjta gjë,” u përgjigj ai. – “Nëse e duam dikë, ne kemi disa pritshmëri. Nëse personi tjetër nuk na jep atë që presim, bëhemi keq. Problemi është se ka një probabilitet të lartë që tjetri të nxitet të veprojë ndryshe nga ç’do të donim, sepse nuk jemi të gjithë të njëjtë. Çdo qenie njerëzore është një univers në vetvete.

Dashuria do të thotë të dëshirosh më të mirën e tjetrit, madje edhe kur motivet janë të ndryshme. Të duash është të lejosh të tjerët të jenë të lumtur, edhe kur rruga e tij është e ndryshme nga jona. Është një ndjenjë vetëmohuese që vjen nga dëshira për të dhënë veten, për të ofruar veten krejtësisht nga thellësia e zemrës për dikë. Për këtë arsye, dashuria nuk do të jetë kurrë burim vuajtjesh.

Kur një person thotë se vuan për dashuri, ai në të vërtetë vuan nga dashuria. Një person vuan për shkak të bashkëngjitjes. Nëse e doni vërtet, nuk mund të ndiheni keq, sepse nuk prisni asgjë nga tjetri. Kur duam, ne e ofrojmë veten krejtësisht pa kërkuar asgjë në këmbim, për kënaqësinë e pastër dhe të thjeshtë të “dhënies”. Sepse dashuria shkon përtej zemërimit, luftës dhe gabimeve dhe nuk është e pranishme vetëm në momente të lumtura. Të duash do të thotë të kesh besim të plotë në faktin se tjetri do të jetë gjithmonë atje, çfarëdo që të ndodhë, sepse ai nuk na detyrohet asgjë: nuk është posedimi ynë egoist, por një shoqëri e heshtur. Dashuria do të thotë se ne nuk do të ndryshojmë as me motin, as me stuhitë apo me dimrat.

Të duash është t’i atribuojmë njëri-tjetrit një vend në zemrën tonë, që të mbetemi si partnerë, baba, nënë, vëlla, baba, mik; dashuria është të dish se edhe në zemrën e tjetrit ka një vend të veçantë për ne. Dhënia e dashurisë nuk e shteron sasinë e saj, përkundrazi, e rrit atë. Dhe për ta kthyer gjithë atë dashuri, ju duhet të hapni zemrën dhe të lejoni t’ju duan. “Tani e kuptoj”, u përgjigj trëndafili pas një pushimi të gjatë. “Më e mira është ta jetosh”, – e këshilloi Princi i Vogël./FN

Leave a Reply